Sąd podatkowy odmawia odliczenia niezwróconych wydatków spółki osobowej

Ogólnie rzecz biorąc, wspólnik nie może odliczyć wydatków spółki osobowej na swoim indywidualnym zeznaniu podatkowym, nawet jeżeli wydatki te zostały poniesione przez wspólnika w ramach działalności spółki. Wyjątek stanowi jednak sytuacja, gdy istnieje porozumienie między wspólnikami lub rutynowa praktyka równa porozumieniu, która wymaga od wspólnika wykorzystania własnych środków na pokrycie kosztów spółki.

Dla wspólników organizacji usługowych odliczenie kwalifikującego się, niezwróconego kosztu może służyć nie tylko zmniejszeniu federalnego i stanowego dochodu, który podlega opodatkowaniu według ich krańcowych stawek podatkowych, ale również zmniejszeniu dochodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu samozatrudnienia. Minusem takiego odliczenia jest to, że każda redukcja dochodu z samozatrudnienia jest również redukcją zarobionego dochodu branego pod uwagę przy obliczaniu składek do planu emerytalnego, co może zmniejszyć fundusze emerytalne.

W sprawie Peter A. McLaughlan, TC Memo 2011-289, podatnik zapłacił za pozycje takie jak członkostwo w organizacjach zawodowych i ustawiczne kształcenie prawne w związku z wykonywaniem prawa jako partner w spółce.

Umowa spółki partnerskiej wymagała od partnerów ponoszenia wydatków na to, co zostało zbiorczo określone jako „pośrednie” wydatki, które obejmowały posiłki służbowe, samochody, podróże, rozrywki, konwencje, ustawiczne kształcenie prawne i składki członkowskie na rzecz organizacji zawodowych. Takie pośrednie wydatki podlegały zwrotowi na mocy umowy partnerskiej, jeśli zostały zatwierdzone przez partnera zarządzającego.

Oprócz postanowień umowy partnerskiej, spółka posiadała pisemną politykę zwrotu kosztów, która w szczególności przewidywała zwrot pewnych pośrednich wydatków, ale odmawiała zwrotu kosztów transportu w mieście (tj, transportu w promieniu 20 mil od miejsca zamieszkania adwokata) oraz kosztów podróży małżonków.

Jako kwestia rutynowej praktyki, spółka zwracała inne wydatki pośrednie, które nie były przewidziane w pisemnej polityce zwrotu kosztów, w tym koszty członkostwa w Państwowej Izbie Adwokackiej oraz koszty organizacji zawodowych. W spółce nie obowiązywał limit kwoty, za którą partner mógł otrzymać zwrot kosztów; nadrzędnym standardem zatwierdzania zwrotu kosztów pośrednich była raczej zasada racjonalności. Spółka uznawała wydatek za nierozsądny, jeśli był on osobisty, nadmierny lub nie leżał w najlepszym interesie spółki.

Podatnik otrzymał zwrot wydatków w wysokości ponad $60,000 za każdy z dwóch lat rozpatrywanych w tej sprawie, ale zgłosił również ponad $100,000 wydatków, za które nie otrzymał zwrotu.

Sąd Podatkowy uznał, że podatnik nie był zobowiązany do pokrycia bez zwrotu jakichkolwiek wydatków na ustawiczne kształcenie prawne, organizacje zawodowe lub członkostwo w State Bar. Podatnik nie wskazał jednak żadnego konkretnego wydatku, za który spółka odmówiła mu zwrotu kosztów. W związku z tym, odliczenia podatnika z tytułu niezwróconych wydatków spółki zostały odrzucone, a dodatkowe podatki, odsetki i kary zostały naliczone.

Możliwość odliczenia przez wspólnika niezwróconych wydatków nie jest określana w oderwaniu od kontekstu. Tak długo, jak wydatki są tego rodzaju, że oczekuje się, że partner zapłaci je bez zwrotu na podstawie umowy partnerskiej lub innych zasad, partner może być w stanie odliczyć wydatki. Aby stworzyć papierową ścieżkę dla kosztów podlegających odliczeniu, partner powinien rozważyć zgłoszenie kosztów do spółki i uzyskanie od spółki odmowy zwrotu kosztów.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.