Review: Urinetown: Awful Title – Wonderful Show

Mikko Juan (midden) als Bobby Strong en het gezelschap van Urinetown (Photo Credit Jeff Carpenter)

Mikko Juan (midden) als Bobby Strong en het gezelschap van Urinetown (Photo Credit Jeff Carpenter)

Urinetown, the Musical speelt in Seattle’s Act Theatre tot en met 2 juni 2019. Koop tickets en info hier.

“Wat is Urinetown? Is Urinetown het einde?” Zo luidt de tekst van een van de vreemdst genoemde musicals die ooit over het Broadwaypodium spoelden. De musical Urinetown, geschreven als satire op niet alleen de maatschappij maar ook de verplichte betaaltoiletten in Europese steden, is de perfecte ontsnappingsshow, vol goede muziek en talent met veel humor en satire.

De verhaallijn speelt zich af in de niet al te verre toekomst. Het waterpeil is erg laag geworden en is dichtgeslibd en brak geworden. Mr. Caldwell is de president van een bedrijf (The Urine Good Company) dat eigenaar is van de openbare voorzieningen, en dus de arme mensen laat betalen om drie keer per dag te plassen. Wie ongehoorzaam is (door in de bosjes te gaan staan, of weigert te betalen) wordt opgepakt en naar ‘Urinetown’ gestuurd. Bobby Strong werkt in zo’n inrichting en komt tijdens een toevallige ontmoeting de jonge en optimistisch onschuldige Hope Caldwell tegen, de dochter van de baas. De liefde tussen hen slaat over en Hope leert Bobby om ‘naar zijn hart te luisteren’. Zijn hart verlangt naar een plek waar mensen vrij zijn om te plassen ‘zo vaak als ze willen, wanneer ze willen, en met wie ze willen’. Bobby is geïnspireerd en begint een openlijke opstand tegen Hope’s vader die de groep mensen ertoe aanzet te luisteren en hun hart te volgen.

De relatief kleine ensemble cast is uitstekend. Iedereen speelt niet alleen een lid van Caldwells team van hebzuchtigen, maar ook een lid van de onderdrukte rebellenbende, waardoor elk personage een zeer duidelijke (zij het niet subtiele) unieke persoonlijkheid krijgt.

Kurt Beattie, die zowel fysiek als vocaal een opvallende gelijkenis vertoont met Ian McShane, speelt de antagonist Mr. Caldwell. Zijn schurkenkarakter is een levende animatie die dreigend genoeg overkomt om zijn rol in het verhaal duidelijk te maken. Zijn aanwezigheid op het podium is sterk zonder intimiderend te zijn en zijn stem is helder met een subtiele tint voor kwade implicaties. Mari Nelson speelt Penelope Pennywise, de vrouw die de openbare voorziening beheert waar de rebellie begint. Ze is een genot om naar te kijken met een ‘Phyllis Diller’-achtige persoonlijkheid. Haar stem is sterk, vooral als ze het volkslied “It’s a Privilege to Pee” met verve en helder ten gehore brengt.

Mikko Juan als Bobby Strong en Sarah Rose Davis als Hope Cladwell in Urinetown (Photo Credit Jeff Carpenter)

Mikko Juan als Bobby Strong en Sarah Rose Davis als Hope Cladwell in Urinetown (Photo Credit Jeff Carpenter)

Bekende podiumpersoonlijkheid uit Seattle is Brandon O’Neill die Officer Lockstock speelt, de officieuze verteller van de show. Zijn rijke stem lokt ons als een Venus Fly Trap; het geluid is rustgevend maar de teksten zijn scherp. Mr. O’Neill’s podiumpresentatie is perfect voor de sympathieke, subtiel ziedende kracht van Officer Lockstock. Arika Matoba speelt het personage Little Sally. Ok. Handen naar beneden, deze vrouw steelt de show met elke scène waarin ze zit. Ms. Matoba ziet eruit als een klein onschuldig wezentje maar haar podiumpresentatie is sterk en levert een wallop. Het personage lijkt lief, druipend van het onschuldige sarcasme van een afgestompte Kewpie pop, en toch is zij het personage dat enkele van de beste lijnen van de show spreekt. Brava, Ms. Matoba, Brava! Sarah Rose Davis speelt Hope Caldwell, de jonge dochter van de Urinary mogul. Ms. Davis is verrukkelijk en voegt een naïviteit uit een stripboek toe aan een krachtige zangstem en een geanimeerde podiumprésence. Haar stem is lieflijk om naar te luisteren als ze het optimistische “Follow Your Heart” zingt. Of ze nu in interactie is met haar machtige vader, of met het begin van een romance met Bobby Strong, Ms. Davis levert een charmante prestatie. Mikko Juan neemt de rol van de rebelse Bobby Strong op zich. Hij lijkt eerst verlegen totdat hij Hope ontmoet. Het publiek gaat uit zijn dak als zijn enthousiasme het theater overspoelt met een gevoel van optimisme. Mr. Juan heeft een sterke stem als hij het lied “Look at the Sky” leidt, of het gospelachtige “Run, Freedom, Run”. Dit is Mr. Juan’s ACT debuut, en we hopen hem in de toekomst in vele rollen hier en op het podium van Seattle te zien.

De musical Urinetown is als een stripboek dat op het toneel tot leven komt. Het is niet alleen leuk, maar heeft ook parmantige muziek die het publiek op de tenen laat tikken, en een verhaal dat hen zal doen mee lachen. Hoewel de politieke allegorie moeilijk te missen is, is het helemaal geen beklemmend gevoel, en het publiek haalt gemakkelijk de druk van hun schouders, leunt achterover en geniet van deze heerlijke muzikale ontsnapping.

Urinetown opende op Broadway op 27 augustus 2001 en liep voor meer dan 950 voorstellingen. Oorspronkelijk met Hunter Foster (Bobby Strong), John Cullum (Mr. Caldwell) en Nancy Opel (Ms. Pennywise) in de hoofdrollen, werd de show genomineerd voor negen Tony Awards. De show won drie Tony Awards waaronder Best Original Musical en Best Original Score.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.