REVIEW: U2 live in Auckland

Frontman’s willekeurige tirade ontsiert een epische avond van nostalgie.

Bono van de Ierse rockband U2 treedt op tijdens de "Experience + Innocence" tournee in het United Center in Chicago op 23 mei 2018. / AFP FOTO / Kamil Krzaczynski

Foto: AFP of licentiegevers

Hij had het, voor het grootste deel, in toom gehouden. Tijdens de eerste helft van het optreden gisteravond in het Mt. Smart Stadium kon je bijna zeggen dat Bono’s ego zijn scherpe kantjes had verloren.

Misschien was het de gelegenheid. U2 is op de nostalgische bandwagon gesprongen voor hun laatste tournee, waarbij ze The Joshua Tree volledig uitvoeren, hun Grammy-winnende, hitparade-topping album uit 1987 dat de veelbelovende Ierse rockers veranderde in arena-storende supersterren.

Het leveren van een volledig album in de dagen van streaming en Spotify zou een concessie kunnen zijn dat U2 hun dagen als rockvernieuwers als voorbij beschouwen.

De keuze van hun openingsact op deze tour, een levendige Noel Gallagher – vergeleken met Kanye West en Jay Z op eerdere stadion uitstapjes hier – zou die gedachte zeker ondersteunen.

Maar die hit-jammed plaat betekent nog steeds veel voor fans, een feit bewezen door de show van gisteravond snel uitverkocht, met het herhaaloptreden van vanavond die kant ook op.

Tenzij, bij U2’s eerste grote optreden hier sinds 2010, betekende dat album duidelijk ook veel voor de band.

U2 treedt live op in Auckland's Mt Smart Stadium

U2 treedt live op in Auckland’s Mt Smart Stadium Foto: Dara Munnis

Na een keiharde reeks hits te hebben gespeeld op een klein podium in het midden van het stadion, brachten Bono en co de alomtegenwoordige hits van The Joshua Tree met de bombast van een band die duidelijk precies weet wat ze aan het doen zijn met stadionrock.

De fans, schreeuwend, springend en schreeuwend om meer, smulden ervan, een menigte zo gepassioneerd dat het soms aanvoelde als een fanverering in de kerk van U2.

Een groot album vraagt om grote visuals, en U2 stelde ook op dat front niet teleur. Ze brachten het grootste scherm mee dat ooit voor een concert is gebruikt, een kolos in het hele stadion die bedwelmende beelden van Anton Corbijn, de hoesontwerper van het album, koppelde aan elk nummer.

U2 treedt live op in Auckland's Mt Smart Stadium

U2 treedt live op in Auckland’s Mt Smart Stadium Foto: Dara Munnis

‘Where the Streets Have No Name’ werd ingezet op een slow-mo road trip. I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ ging gepaard met een sombere boswandeling. Nog verontrustender was ‘Mothers of the Disappeared’, met onder meer een rij vrouwen met capuchons die hun eigen kaarsen uitblazen.

De metaforen lagen voor de hand, maar de imposante schaal was indrukwekkend, een gigantische videomuur waar Donald Trump – die tijdens de avond meerdere malen werd genoemd, en niet op een goede manier – trots op zou zijn.

Toen de band die niet-single nummers ‘Bullet the Blue Sky’ en ‘Exit’ afleverde als de pittige rebel yelps die ze waren ontworpen om te zijn, suggereerde het dat dit meer zou worden dan het zoveelste excuus voor The Edge om die epische gitaarlicks van hem omhoog te sturen in de hoeken van Mt Smart Stadium.

Een welgemeend en inmiddels traditioneel eerbetoon van ‘One Tree Hill’ aan Greg Carroll, de Kiwi roadie van de band die in 1986 bij een motorongeluk om het leven kwam, droeg ook bij aan de omvang. Het was een van de vele opdachten, waaronder de afsluiter ‘One’, aan Christchurch, en ‘Ultraviolet (Light My Way)’ aan Bono’s liefdadigheidsinstelling One.

Een beeld van U2's Kiwi roadie Greg Carroll, wordt geprojecteerd tijdens het concert van de band in het Mt Smart Stadium

Een beeld van U2’s Kiwi roadie Greg Carroll, wordt geprojecteerd tijdens het concert van de band in het Mt Smart Stadium Foto: Dara Munnis

Tot aan de toegift was Bono zo braaf geweest. Ja, er waren een paar vreemde overpeinzingen geweest over immigratie, vrijheid, de Ierse geschiedenis en de politieke problemen van Amerika tijdens de eerste helft van de show.

Maar vooral had hij zijn ego – degene die verantwoordelijk is voor dingen als een heel U2 album ongewenst laten verschijnen in miljoenen iTunes bibliotheken – goed onder controle gehouden.

Maar toen hij uit de pauze kwam met een hoge hoed op en zwarte verf uitgesmeerd boven zijn ogen, was er duidelijk iets veranderd. Bono scheurde door de grootste anthems van de avond, ‘Elevation’ en ‘Vertigo’, terwijl hij over de startbaan van het podium stormde en dingen deed die de meeste 59-jarigen waarschijnlijk niet zouden moeten doen.

U2 treedt live op in het Mt Smart Stadium in Auckland

U2 treedt live op in het Mt Smart Stadium in Auckland Foto: Dara Munnis

Toen pauzeerde hij, en voordat ‘Even Better Than the Real Thing’, een breed opgezette lezing begon, vertelde Bono het Kiwi-publiek over hun onzekerheden, noemde zichzelf een sjamaan, verklaarde vervolgens dat hij “gediagnosticeerd is als megalomaan … en het wordt steeds erger”.

Tot slot, en op onverklaarbare wijze, schreeuwde hij: “Paul is dood … Ik ben meneer f***ing Bono”.

Het was het meest krankzinnige moment van de avond, een paar minuten die gevaarlijk dicht in de buurt kwamen van het soort documentaire waar Ricky Gervais zijn hele carrière op heeft gebaseerd.

Daarna begon de show te wankelen. Het werd afgezaagd. Beautiful Day’ blijft een druipende fondue van een rocksong, en toen gevolgd door de prekerige liefdadigheid van ‘Ultraviolet (Light My Way)’ en de plakkerige ballad ‘Love is Bigger Than Anything In Its Way’, eindigde de show niet met een knal, maar een beetje met een wimper.

Het was jammer, want tot op dat moment was het een epische avond van nostalgie geweest. Na vier decennia in de frontlinie van de rock, kun je het U2 niet kwalijk nemen dat ze eindelijk achterom kijken.

Maar als dit echt alles is wat er voor hen overblijft, zou iemand Bono kunnen waarschuwen om het theatrale af te zwakken, zodat de liedjes blijven schitteren.

Gerelateerd:
  • Kuia in de schijnwerpers: U2 brengt eerbetoon aan beroemde gids
  • U2-superfans maken lokale bevolking van streek door wachtrijen over te nemen
  • Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.